میتوان تصور کرد که ابداع استفاده از گالی در پوشش سازهی سقف خانهها، چه انقلابی در توسعه و موفقیت معماری بومی گیلان ایجاد کرده بود. #گالی یا #لی که در فارسی #لوئی هم نامیده میشود، با وزن سبک و عایقسازی فوقالعادهش، گالیسرانی ساخت که بهترین پناهگاه در برابر باران بیحد و مرز گیلان شدند. در قرنهای بعد اما با رونق تجارت نفت بادکوبه و ورود مصالح جدیدی مثل حلبی یا سیمکا، ایرادهایی مثل آسیبپذیری در برابر آتش و دوام پایین، گالی را از صحنهی معماری خانههای جلگهای گیلان حذف کرد و گالیپوشی به چند سازهی فرعی و خدماتی در حیاط خانهی روستانشینان محدود شد. اما بیرون از جریان اصلی ساختوساز (که فایدهمندی و مقاومت مصالح مهمتر از زیبایی و آشنازدایی، پنداشته میشود) فقدان شدید رویکردهای خلاقانه و ابتکاری در استفاده از گالی برای بناهای نوگرا و متمایل به جلوهگری، همواره وجود داشته است. این ضعف و کاهلی به تمام اکوسیستم معماری گیلان مربوط میشود و بدون شک جامعه کارفرمایی در صدر متهمین قرار میگیرند. اما هیچ هم از قصوری که بر گردن معماران بازار و معماران دانشگاه بوده است، کاسته نمیشود.
آروین ایلبیگی
.
تصاویر پایین متعلق است به اقامتگاههای مدرن بین تالاب و دریا در شهر “اوآخاکا د خوارز” مکزیک. خورخه اسکوئر لوک (معمار) سقفها را از برگهای بافتهشده نخل ساخته و برای بدنه و دیوار از بتن رنگدانهدار استفاده کرده است.
